Inwestuj z głową

 Inwestuj z głową
Inwestowanie na giełdzie to sztuka, której nie można w pełni opisać w podręcznikach. Wymaga wiedzy, pracy, czasu, dyscypliny i – co najważniejsze – talentu.

Celem inwestowania jest osiągnięcie możliwie najwyższej stopy zwrot przy akceptowalnym poziomie ryzyka. Zanim zaczniemy swoją przygodę z inwestowaniem, powinniśmy odpowiedzieć sobie na kilka zasadniczych pytań:

• Jaka jest nasza oczekiwana stopa zwrotu?

• Jak dużo jesteśmy w stanie zaryzykować?

• Jaką mamy wiedzę o inwestowaniu i doświadczenie na rynku kapitałowym?

• Jaka jest nasza sytuacja ekonomiczna – posiadany majątek, oszczędności, wolne środki, wysokość dochodów osobistych, zadłużenie?

• Ile czasu możemy poświęcić na analizy i monitorowanie sytuacji na giełdzie?

Odpowiedzi na te pytania mogą pomóc nam w wyborze odpowiedniej strategii inwestycyjnej, a mamy następujące możliwości:

Spekulacja. To najbardziej popularna technika inwestowania. Inwestor kupuje instrumenty finansowe, aby je później odsprzedać, licząc na wzrost ich cen. Ryzyko spekulacyjne zależy od rodzaju instrumentów finansowych, zmienności cen, płynności i rodzaju rynku. Dla osiągnięcia dochodu ze spekulacji, kluczowy jest wybór właściwego momentu nabycia papierów wartościowych i następnie ich odsprzedaży.

Krótka sprzedaż. To strategia inwestowania na giełdzie polegająca na sprzedaży pożyczonych papierów wartościowych, a następnie ich odkupieniu i zwróceniu pożyczkodawcy. W chwili zawierania transakcji krótkiej sprzedaży inwestor nie posiada na rachunku papierów wartościowych, jednak jest zobowiązany dostarczyć je na dzień rozliczenia transakcji. W tym celu pożycza papiery wartościowe od instytucji finansowej, np. domu maklerskiego, który posiada je na własnym rachunku, banku, funduszu inwestycyjnego lub innego inwestora. Wynik finansowy z tej operacji stanowi różnica między ceną sprzedaży a ceną nabycia.

Strategia kup i trzymaj (ang. buy and hold). Inwestor stosujący tą strategię wybiera na rynku akcje, które, według jego przewidywań, mają szansę na wzrost w średnim lub długim terminie. Tak utworzony skład portfela nie ulega zmianie przez założony okres inwestycji.

Strategia wyczucia rynku (ang. market timing). Strategia ta polega na przewidywaniu kierunków zmian na całym rynku kapitałowym i szybkim reagowaniu poprzez zakup wybranych instrumentów finansowych oraz ich odsprzedaży z zyskiem. Skład portfela inwestycyjnego przy tej strategii ulega częstym zmianom.

Strategia oportunistyczna. Inwestor dąży do wykorzystywania nadarzających się okazji zawarcia korzystnej transakcji. Wymaga to ciągłego monitorowania rynku, bowiem najlepsze okazje inwestycyjne zdarzają się sporadycznie i zazwyczaj trwają krótko.

Strategia behawioralna. Inwestor podejmuje decyzje inwestycyjne kierując się analizą psychologii rynku kapitałowego. Metoda ta pozwala zrozumieć reguły postępowania tłumu i przewidzieć zachowania inwestorów giełdowych w różnych scenariuszach rynkowych.

Strategia Benjamina Grahama. Inwestor skupia się na określeniu wartości wewnętrznej spółki. Dążąc do zakupu jej akcji poniżej wartości wewnętrznej, chce zagwarantować sobie margines bezpieczeństwa.

Strategia uśredniania ceny nabycia. Inwestor kupuje określoną liczbę akcji wybranej spółki w ustalonych odstępach czasu. W efekcie cena nabycia pakietu akcji jest równa iloczynowi całkowitej liczby akcji i średniej ceny akcji, po jakiej były one kupowane. W tej strategii niemożliwe jest zainwestowanie całego kapitału po najmniej korzystnej cenie.

• Strategia stałej struktury kapitału. Inwestor dzieli kapitał na dwie części w określonej proporcji, najlepiej po połowie. Jedna część kapitału jest przeznaczona na zakup akcji, a druga na zakup bezpiecznych instrumentów finansowych, np. obligacji skarbowych. W zależności od sytuacji na rynku, inwestor przebudowuje portfel tak, aby wartość posiadanych akcji była niezmienna.

Strategia cenowo-wskaźnikowa. Inwestor podejmuje decyzję o nabyciu lub sprzedaży akcji kierując się ustalonym wcześniej przedziałem zmian wskaźnika cena/zysk (C/Z, ang. P/E) lub wskaźnika cena/wartość księgowa (C/WK, ang. P/BV). W przypadku, gdy wskaźnik dla danych akcji osiągnie górną wartość, inwestor dokonuje ich sprzedaży. Jeżeli spadnie do dolnej wartości przedziału, wówczas inwestor dokupuje kolejne akcje.

Strategia zachowania kapitału. Inwestor kupuje płynne instrumenty finansowe, przynoszące zazwyczaj niski, lecz pewny dochód i umożliwiające w każdym momencie odzyskanie zainwestowanego kapitału. Taka inwestycja charakteryzuje się niskim ryzykiem, ale jednocześnie niskim potencjałem zarabiania.

Strategia bieżącego dochodu. Inwestor kupuje tylko takie aktywa, które generują przede wszystkim stałe strumienie dochodów z ulokowanego kapitału. Inwestycje obejmują instrumenty finansowe o stałym i pewnym dochodzie, np. odsetki od obligacji.

Jaka potrzeba, taka strategia

Wybór strategii powinien być uzależniony od indywidualnej sytuacji inwestora – od tego jaki zysk chce osiągnąć oraz jak dużo jest w stanie zaryzykować, aby tak się stało. W niektórych przypadkach korzystne wydaje się połączenie kilku strategii. Bez względu jednak na jaki styl inwestowania zdecyduje się inwestor, najważniejsze by konsekwentnie dążył do realizacji założonych celów.

Źródło

„Manager”, luty 2014