Złote kołnierzyki ang. gold-collar worker

Złote kołnierzyki – profesjonaliści z wyższym wykształceniem, których praca wymaga wykorzystania specjalistycznej wiedzy w celu rozwiązywania problemów. Wśród osób należących do tej grupy wymienia się: prawników, lekarzy, księgowych, inżynierów, profesorów uczelni[1].

Szerokie zastosowanie wiedzy, przekładające się na produktywność i innowacyjność, doprowadziło do wyróżnienia nowych grup:
  • specjalistów wiedzy (ang. knowledge professionals);
  • zarządzających wiedzą (ang. knowledge executives) [2].


Uwaga! Terminem tym określa się tak również młodych, nisko opłacanych pracowników, którzy wydają pieniądze na łatwo rzucające się w oczy luksusy[3].

Spis treści

Cenni, bo wykwalifikowani

Pojęcie złoty kołnierzyk zostało użyte po raz pierwszy przez Roberta Earla Kelley, w książce z 1985 roku, „The Gold-Collar worker: Harnessing the Brainpower of the New Work Force”[4]. Autor omówił w niej nową generację pracowników, którzy wykorzystują najważniejszy zasób amerykańskiego biznesu – zdolności umysłowe. Złoty kolor odnosi się do tych pracowników, ponieważ są wysoko wykwalifikowani [5]. Kiedy wydano książkę Kelley'ego, w 1985 roku, termin „złote kołnierzyki” odnosił się do pracowników młodych, wykształconych w szkołach wyższych i wyspecjalizowanych.

Luksusy za niską płacę

Złote kołnierzyki w drugim znaczeniu to osoby w wieku 18-25 lat, które dzięki pozycji, w jakiej się znajdują, są w stanie wydawać znaczną część swoich zarobków na rzecz dóbr luksusowych. Zazwyczaj nie ukończyli oni więcej niż dwóch lat nauki po zakończeniu szkoły średniej. Podobnie jak ich koledzy, którzy studiują, często są zatrudniani w handlu detalicznym lub w branży gastronomicznej jako kelnerzy. Grupa ta łatwiej rozporządza pieniędzmi niż jej studiujący rówieśnicy. Ci drudzy często płacą wysokie czesne, biorą kilka pożyczek i wyprowadzają się od swoich rodziców. Brak zobowiązań finansowych powoduje, że złote kołnierzyki mają więcej pieniędzy na swobodne wydatki, np. dobra luksusowe. Zatem termin ten wiąże się z niedojrzałością, wydłużeniem młodości i zabezpieczonym okresem dojrzewania. Tak jak w filmie „Failure to Launch”, w którym mężczyzna, pomimo tego, że ma już ponad 30 lat i prowadzi własny biznes, wciąż mieszka ze swoimi rodzicami.

Głównym wyzwaniem dla złotych kołnierzyków jest krótkotrwały charakter ich finansowego bezpieczeństwa. Dość często tacy ludzie biorą ślub, zakładają rodziny i zaciągają dodatkowe obciążenia finansowe, takie jak kredyty hipoteczne i ubezpieczenia zdrowotne. Jednak posiadając częściowe bądź nie posiadając wyższego wykształcenia, ich szanse na rynku pracy są nieznaczne lub raczej ograniczone.
"Ci ludzie będą bogatymi 19- latkami i biednymi 30- latkami... Jeśli zarabiasz 22 tysiące dolarów rocznie i nie płacisz za studia, możesz zarobić wystarczająco dużo pieniędzy, by kupić mieszkanie i samochód. Ale na tym się kończy. Nie ma wystarczającej gwarancji stałego zatrudnienia i kończysz z niższej klasie średniej i stajesz się pracującym, którego na nic nie stać.” [6] Anthony Carnevale


Zobacz też



Linki zewnętrzne

Bibliografia

ostatnia modyfikacja 20 sierpnia 2016 r.