Wymuszenie

Wymuszenie - jeden ze stylów rozwiązywania konfliktu. Ma miejsce, gdy jedna ze stron stara się osiągnąć własne cele kosztem innych uczestników konfliktu. Jeden z uczestników konfliktu staje się stroną dominującą w sporze, sięgając do własnych źródeł władzy. Dążenie do przewagi stwarza najczęściej sytuację typu wygrany/przegrany.

Zastosowanie

Wymuszenie stosuje się w przypadku spraw dużej wagi, gdzie znaczącą rolę odgrywa czynnik czasu. Korzystać z niej także można gdy jest się przekonanym o słuszności własnego rozwiązania lub gdy jest ono niepopularne. Używać jej można również w sytuacjach, gdy istnieje małe prawdopodobieństwo polubownego rozwiązania problemu, a narzucenie rozwiązania przez kadrę kierowniczą skraca czas trwania konfliktu. W tym przypadku menedżer jawi się jako arbiter a nie jako strona konfliktu. Warunkiem skuteczności podjęcia tego typu działań jest istnienie silnego autorytetu menedżera, gdyż decyzja o zakończeniu sporu podejmowana jest jednoosobowo, bez konsultacji z podmiotami zaangażowanymi. Styl wywierania nacisku (wymuszenia) raczej tłumi konflikty niż je rozwiązuje, aczkolwiek niewątpliwą jego zaletą jest szybkość podejmowanych reakcji przeciw eskalacji konfliktu.

Wady

Ryzyko z zastosowania stylu wymuszania w efekcie, którego dochodzi do tłumienia konfliktu powiązane jest z możliwością eskalacji konfliktu. Narzucenie rozwiązania będzie postrzegane przez stronę pokrzywdzoną jako niesprawiedliwe. W przypadku gdy obie strony zostały pozbawione możliwości realizacji interesów i zostały ukarane przez arbitra istnieje niebezpieczeństwo, że negatywne emocje zostaną skierowane w stronę przełożonego dokonującego rozstrzygnięcia.

Bibliografia

ostatnia modyfikacja 20 sierpnia 2016 r.