System wczesnego ostrzegania ang. Early Warning System, EWS

System wczesnego ostrzegania (SWO) – system stworzony do informowania o niepożądanych zdarzeniach. W zarządzaniu finansami, system wczesnego ostrzegania to system informacyjny stosowany w procesie zarządzania przedsiębiorstwem w którym zbierane, przetwarzane i udostępniane są określone informacje przeznaczone dla kierownictwa najwyższego szczebla przedsiębiorstwa.

Spis treści

Opis

System wczesnego ostrzegania (SWO) jest jednym ze składników służących do oceny kondycji finansowej firmy. Umożliwia wczesne rozpoznanie zagrożenia i uruchomienie odpowiednich procesów naprawczych.

SWO pojawił się jako odpowiedź na liczne bankructwa przedsiębiorstw w okresie wielkiego kryzysu gospodarczego (1929-1933), kiedy to menedżerowie nie dysponując odpowiednio wczesnymi informacjami o zagrożeniach, nie byli w stanie przewidzieć grożącego niebezpieczeństwa. Obecnie wizja upadłości przedsiębiorstwa rzadko jest postrzegana jako zagrożenie lub nawet jako nieuchronne zmierzanie do bankructwa. Dla menedżerów i przedsiębiorców jest to sygnał do podjęcia działań zmierzających do polepszenia sytuacji. Dlatego też umiejętnie zarządzając ryzykiem i mierząc je za pomocą systemów wczesnego ostrzegania mogą skutecznie przewidzieć przyszłe zdarzenia zagrażające istnieniu przedsiębiorstwa.

Zadania systemu

Zatem zadaniem systemu wczesnego ostrzegania jest ujawnienie pogarszającej się sytuacji ekonomiczno-finansowej jednostki gospodarczej poprzez dostarczenie danych ekonomicznych np. w postaci wskaźników umożliwiających podjęcie dalszych decyzji dotyczących polepszenia kondycji przedsiębiorstwa.

Zastosowanie

SWO daje możliwość kierownictwu szybkiego reagowania na zachodzące w otoczeniu zmiany oraz dostosowywania firmy do nowych warunków. SWO zazwyczaj budowany jest przy pomocy narzędzi Business Intelligence i działa na systemie transakcyjnym (ang. Online Transaction Processing – OLTP). Przy zastosowaniu tych rozwiązań dane dotyczące zarówno wewnętrznych zmian jak i otoczenia są monitorowane w systemie ciągłym.

SWO dostarczają przedsiębiorstwu informacji o zjawiskach i procesach, a także prawdopodobieństwie ich rozwoju, co umożliwia kierownictwu w miarę szybkie i elastyczne reagowanie na nadchodzące zmiany, podejmowanie działań zmieniających jego zachowanie się w środowisku oraz jego sytuację wewnętrzną i w konsekwencji lepsze przystosowanie do nowych wymagań otoczenia.

Warunki zastosowania

Aby istnienie i zastosowanie SWO miało swój sens należy pamiętać o kilku warunkach koniecznych do spełnienia.

Jednym z nich jest efektywność systemu. SWO musi być sprawdzony, aby wskazywał możliwie najbardziej prawdopodobne zagrożenia. Dlatego ważne jest jego testowanie w długim okresie czasu przy możliwie niezmiennych czynnikach otoczenia.

Bardzo ważne jest również konkretne zdefiniowanie momentu upadłości jednostki gospodarczej, gdyż w różnych krajach pod wpływem różnych czynników otoczenia fakt zaistnienia upadłości może podlegać znacznym wahaniom czasowym oraz różnicom znaczeniowym.

Aby zagrożona jednostka miała czas na podjęcie działań naprawczych ujawnienie zagrożeń powinno nastąpić z pewnym wyprzedzeniem czasowym, tak aby analizę działającej jednostki gospodarczej można przeprowadzać za pomocą danych płynących ze sprawozdań finansowych lub decydując się na przeprowadzenie inspekcji wewnętrznej przedsiębiorstwa. Częściej korzysta się z metody pierwszej, gdyż dane zawarte w Bilansach firm zdają się być bardziej rzetelne od własnych wewnętrznych obserwacji.

Rodzaje systemów

Podstawowymi kryteriami podziału SWO są kryteria podmiotowe (jednostka tworząca system, rodzaj przedsiębiorstwa dla którego jest on tworzony) oraz przedmiotowe (dotyczące głównie wyboru najlepszego narzędzia analizy). Dobierając odpowiedni rodzaj systemu wczesnego ostrzegania powinno się brać pod uwagę dane kryteria poszerzając je o dodatkowe informacje charakterystyczne dla badanej jednostki (np. branża, forma prawna).

Jednowymiarowe systemy wczesnego ostrzegania:

Wielowymiarowe systemy wczesnego ostrzegania:

Zobacz też

Bibliografia

ostatnia modyfikacja 20 sierpnia 2016 r.