Strajk chłopski

Strajk chłopski - masowa, polityczna manifestacja rolników, która miała miejsce w dniach 16–25 sierpnia 1937 kierowana przez Stronnictwo Ludowe.

Opis wydarzeń

Strajk polegał na na blokadzie dróg do miast i wstrzymaniu dowozu żywności. Strajkujący żądali m.in. przywrócenia Konstytucji marcowej z 1921, demokratycznych wyborów do parlamentu, wzmocnienia obronności kraju, rezygnacji z władzy obozu piłsudczykowskiego.

Koncepcję strajku chłopskiego popierał przebywający na emigracji przywódca SL Wincenty Witos, przeciwny jej był kierujący w kraju pracami stronnictwa Maciej Rataj. Strajkiem w całym kraju z ramienia SL kierował Stanisław Mikołajczyk. Najsilniejszego poparcia ruchowi udzielili chłopi w Małopolsce. Kierownictwo SL bezskutecznie usiłowało skorelować wystąpienia chłopskie z powszechnym strajkiem robotniczym. PPS nie zdecydowała się jednak na współdziałanie.

Strajk chłopski 1937 był największą manifestacją polityczną okresu międzywojennego. Strajk nie wywarł większego wpływu na politykę rządu. Mimo tego oraz mimo braku formalnego współdziałania PPS strajk poważnie zaniepokoił władze państwowe. Za natężeniem walki strajkowej agitowała zdelegalizowana i skompromitowana agenturalną działalnością na rzecz ZSRR KPP1. Przeciwko wypowiedziało się SN. Niezależne środowiska inteligenckie stanęły w obronie aresztowanych chłopów.

W strajku wzięło udział kilka milionów osób, głównie polskich chłopów. Doszło do zamieszek; policja otworzyła ogień, zginęło 44 chłopów, 5 tysięcy aresztowano, 617 uwięziono.

Bibliografia

ostatnia modyfikacja 22 października 2015 r.