Zarządca nieruchomości Przekierowano ze strony: Property Manager ang. Property Manager

Zarządca nieruchomościami – osoba fizyczna posiadająca licencję zarządcy nieruchomości nadaną w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 1997 nr 115 poz. 741), prowadząca działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami na własny rachunek i ryzyko.

Praca zarządcy polega na analizie, monitorowaniu czynników, od których jest uzależnione prowadzenie racjonalnej gospodarki nieruchomością i podejmowaniu stosownych decyzji mających wpływ na bieżące a także przyszłe planowanie jak najbardziej efektywnego wykorzystania nieruchomości. Wiedza, profesjonalne przygotowanie, nabyta praktyka zarządcy daje gwarancję osiągnięcia spodziewanego Zysku z danej nieruchomości z pożytkiem dla całej społeczności mieszkającej w zarządzanym przez niego budynku (wg UGN Art. 184 p.2).

Spis treści

Źródła prawne

Zawody związane z obsługą rynku nieruchomości:
  • zarządca nieruchomości,
  • pośrednik w obrocie nieruchomościami,
  • rzeczoznawca majątkowy,
wywodzą się z ustawy o gospodarce nieruchomościami, która określa podstawowe zasady prowadzania działalności zawodowej w tym zakresie. Są to zawody regulowane. Wykonywanie działalności w zakresie tych zawodów wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji i uprawnień. W przypadku zarządcy nieruchomości jest to odpowiednia licencja.

Uzyskanie licencji zarządcy nieruchomości

Obecnie aby uzyskać licencję zarządcy nieruchomości i móc prowadzić działalność zawodową związaną z zarządzeniem nieruchomościami należy spełnić kilka ustawowych warunków, w tym m.in.:

  • posiadać wykształcenie wyższe,
  • ukończyć studia podyplomowe w zakresie zarządzenia nieruchomościami,


lub:
  • posiadać wykształcenie wyższe z zakresu gospodarki nieruchomościami,
  • odbyć odpowiednio udokumentowaną praktykę (wcześniej obowiązywał również egzamin państwowy, obecnie zniesiony).


Licencję może uzyskać wyłącznie osoba fizyczna.

Obowiązki zarządcy nieruchomości

Art. 186 ustawy o gospodarce nieruchomościami definiuje kodeks powinności zarządcy:
  • stosować przepisy prawa,
  • stosować standardy zawodowe,
  • kierować się zasadami etyki zawodowej,
  • czynności zarządzania wykonywać za szczególną starannością,
  • kierować się zasadą ochrony interesów osób, na rzecz których wykonywane są czynności zarządzania,
  • stale doskonalić Kwalifikacje zawodowe.
Te ogólne przepisy ustawy są mniej lub bardziej formalnie uszczegółowione w wielu źródłach i opracowaniach.

Obowiązek doskonalenia zawodowego

Od kwietnia 2008 nastąpiła zasadnicza zmiana przepisów o stałym doskonaleniu – Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 17 kwietnia 2008 roku w sprawie stałego doskonalenia zawodowego (Dz.U. 2008 nr 80 poz. 475). Według tego Rozporządzenia obowiązek doskonalenia zawodowego spoczywa na wszystkich osobach, które posiadają uprawnienia zawodowe w zakresie gospodarowania nieruchomościami (tj. na pośrednikach w obrocie nieruchomościami, zarządcach nieruchomości i rzeczoznawcach majątkowych). Spełnienie tego obowiązku polega na udziale osoby uprawnionej w seminariach, szkoleniach lub kursach specjalistycznych dotyczących gospodarowania nieruchomościami i rynku nieruchomości w zakresie uprawnień i licencji zawodowych posiadanych przez osobę uprawnioną (§ 3.1 Rozporządzenia).

Organizator takiego seminarium, szkolenia bądź kursu zobowiązany jest do przesłania w ciągu 14 dni od zakończeniu szkolenia, kursu bądź seminarium do Ministerstwa Infrastruktury listy obecności z podaniem imienia, nazwiska oraz numerem licencji zawodowej. Dzięki temu na koniec roku Ministerstwo w łatwy sposób będzie mogło skontrolować kto z uprawnionych osób spełnił obowiązek doskonalenia zawodowego (§ 5,6,7 Rozporządzenia).

W paragrafie ósmym ustawodawca określa, iż aby obowiązek stałego doskonalenia był spełniony osoba uprawniona musi uczestniczyć w ciągu jednego okresu rozliczeniowego (rok kalendarzowy) co najmniej w 24 godzinach edukacyjnych kształcenia w dowolnie wybranych formach (§ 8.2 Rozporządzenia)

Organizacje zawodowe

Zarządcy nieruchomości, podobnie jak wiele innych środowisk zawodowych, organizują się, tworząc stowarzyszenia skupiające w swoich szeregach osoby wykonujące ten Zawód. Jako pierwsze w Polsce powstało Polskie Stowarzyszenie Zarządców i Administratorów Nieruchomości w Krakowie w 1996 roku. Stowarzyszenia skupione są w federacjach, które m.in. reprezentują środowisko zarządców nieruchomości przed organami państwowymi, koordynują działania stowarzyszeń, opracowują standardy zawodowe oraz podejmują wiele innych zadań.

Według stanu na rok 2011, działa pięć federacji zarządców nieruchomości:
  • Polska Konfederacja Rynku Nieruchmości,
  • Federacja Gospodarki Nieruchomościami (skupiająca oprócz stowarzyszeń zarządców nieruchomości także stowarzyszenia pośredników w obrocie nieruchomościami, stowarzyszenia rzeczoznawców majątkowych oraz stowarzyszenia osób z uprawnieniami do wykonywania certyfikatów energetycznych),
  • Polska Federacja Organizacji Zarządców i Administratorów Nieruchomości,
  • Polska Federacja Stowarzyszeń Zarządców Nieruchomości,
  • Polska Federacja Rynku Nieruchomości (skupiająca oprócz stowarzyszeń zarządców nieruchomości także stowarzyszenia pośredników w obrocie nieruchomościami oraz rzeczoznawców majątkowych).


W kraju działają także oddziały międzynarodowych organizacji zrzeszających zarządców nieruchomości, w tym między innymi stowarzyszenie Polski Oddział Instytutu Zarządzania Nieruchomościami IREM (IREM Polska), przyznające swój własny tytuł zawodowy Dyplomowanego Zarządcy Nieruchomości.

Podobnie jak w środowiskach zawodowych pośredników w obrocie nieruchomościami oraz rzeczoznawców majątkowych, również wśród zarządców nieruchomości jest szeroko dyskutowana koncepcja przekształcenia istniejących federacji w jedną izbę zawodową zarządców nieruchomości. Powstałby wówczas jednolity samorząd zawodowy, o zakresie działania i kompetencjach analogicznych do posiadanych przez istniejące izby zawodowe innych grup zawodowych, tj. np.: architekci, urbaniści, inżynierowie budownictwa, adwokaci, lekarze, itp.

Zobacz też

Bibliografia

ostatnia modyfikacja 20 sierpnia 2016 r.