Okno Johari ang. Johari window

Okno Johari - pojęcie z zakresu psychologii oraz psychiatrii. Autorami teorii są amerykańscy badacze, Joe Luft oraz Harry Ingham. Pojęcie jest efektem badań nad dynamiką grupy, prowadzonych w latach pięćdziesiątych na Uniwersytecie Kalifornijskim. Obecnie narzędzie to jest szeroko stosowane w coachingu. Znajduje także zastosowanie jako technika usprawniająca proces komunikacji w grupie przez co staje się użyteczną metodą wspomagającą proces kierowania konfliktem.

Konstrukcja

Okno Johari obrazuje sposób percepcji rzeczywistości i samoświadomość danej osoby oraz postrzeganie jej przez zewnętrznych obserwatorów. Dzieli sposób percepcji na cztery części:

  • obszar świadomy - Ja wiem, widzę, inni wiedzą, widzą. Oznacza aspekty rzeczywistości wiadome i dostępne wszystkim, również danej osobie.
  • obszar ukryty - Ja wiem, widzę, inni nie widzą, nie wiedzą. Oznacza obszar dostępny jedynie danej osobie, niewidoczny dla otoczenia.
  • obszar niewidoczny - Ja nie wiem, nie widzę, inni wiedzą, widzą. Oznacza aspekt rzeczywistości niewidoczny dla zainteresowanego, a widoczny dla otoczenia. W jego poznaniu może pomóc danej osobie informacja zwrotna.
  • obszar podświadomość - Nikt nic nie widzi, nie wie.
[[ Plik:Okno Johari.jpg ‎]]

Zastosowanie

Modelu percepcji w postaci okna Johari używa się w coachingu, w trakcie warsztatów psychologicznych służących samorozwojowi, a także w terapii psychiatrycznej (ciężkich nerwic), oraz w terapii uzależnień, podczas pracy w grupach terapeutycznych. Uświadamiają one zainteresowanym bądź pacjentom, iż żaden człowiek nie wie o sobie wszystkiego, a całkowita wiedza o nim samym składa się z wiedzy, którą posiada i tej, której nie posiada (wiedza innych o danej osobie, której ona sama nie posiada - przykładem takiej wiedzy są plotki, zazwyczaj nieznane zainteresowanemu).

Bibliografia





ostatnia modyfikacja 20 sierpnia 2016 r.