Ochrona środowiska ang. environmental protection

Ochrona środowiska – całokształt działań (także zaniechanie działań), mających na celu właściwe wykorzystanie oraz odnawianie zasobów i składników środowiska naturalnego, zarówno jego składników abiotycznych, jak i żywych (ochrona przyrody). W dziedzinie zarządzania ochrona środowiska wprowadzana jest dzięki systemom zarządzania środowiskiem(SZŚ). Normy wprowadzone w SZŚ pozwalają zminimalizować negatywne skutki działalności organizacji. Termin ochrona środowiska jest związany z innymi współczesnymi terminami takimi jak: edukacja ekologiczna, ekozarządzanie, wydajność w gospodarowaniu zasobami środowiska i minimalizacja zanieczyszczeń, odpowiedzialność środowiskowa oraz ekoetyka.

Spis treści

Cele

Nadrzędnym celem ochrony środowiska naturalnego jest zachowanie bogactw naturalnych dla przyszłych pokoleń. Obecnie problemy ochrony środowiska i przyrody na świecie regulowane są przez konwencje i porozumienia międzynarodowe. Dotychczas zawarto ich ponad 150, jedną z ostatnich jest deklaracja z Rio (podsumowanie Światowej Konferencji: "Środowisko i Rozwój", która odbyła się w Rio de Janeiro w czerwcu 1992 r.).Podstawowe zagrożenia dla przyrody i środowiska zostały sformułowane w 1980 r. w dokumencie World Conservation Strategy (w Polsce przetłumaczone i przyjęte w 1985 r.)[1].Są to:
  • brak powiązania wysoko rozwiniętej techniki i technologii z wymogami środowiska;
  • wyniszczenie ziem uprawnych;
  • bezplanowy rozwój stref miejskich;
  • zmniejszanie się powierzchni wolnych, otwartych terenów;
  • znikanie wielu form życia zwierzęcego i roślinnego;
  • zatruwanie i zanieczyszczanie środowiska;


Wszystkie powyższe negatywne skutki działalności ludzkiej mają negatywny wpływ na rozwój biznesu i gospodarki. Organizacje wprowadzające profesjonalne systemy zarządzania środowiskowego osiągają większą konkurencyjność poprzez zmniejszenie kosztów prowadzenia działalności i uzyskania przychodu.

Koncepcje, strategie i podejścia



Ochrona środowiska składa się z zespołu działań mających na celu:
  • racjonalne gospodarowanie zasobami przyrodniczymi - elementami środowiska;
  • przeciwdziałanie lub zapobieganie zjawiskom lub stanom uciążliwym dla środowiska lub powodujących jego zniszczenie, uszkodzenie, zanieczyszczenie, zmiany cech fizycznych lub charakteru elementów przyrodniczych;
  • przywracanie środowiska lub jego poszczególnych elementów do właściwego stanu;


Każdemu z tych trzech rodzajów działań ochronnych służy odpowiedni katalog środków prawnych. Są one określone nie tylko w ustawie o ochronie i kształtowaniu środowiska, lecz także w innych źródłach prawa ochrony środowiska, obowiązującego w Polsce.

Najważniejszymi sposobami ochrony środowiska dla organizacji są systemy zarządzania środowiskowego. Regulują one działalność organizacji oraz wskazują dalsze działania, mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu na środowisko naturalne.

Główne aspekty

W najbardziej zwięzłym ujęciu możemy wyróżnić trzy podstawowe aspekty ochrony prawnej środowiska:
  • gospodarczy;
  • sanitarny;
  • zachowawczy;


Te trzy aspekty, o równoważnym znaczeniu, są ściśle ze sobą powiązane, wzajemnie się uzupełniają, tworząc w systemie prawnym spójną całość. Każdy z tych trzech aspektów znajduje wyraz zarówno w dokumentach ONZ jak i dyrektywach kierunkowych polityki ochrony środowiska, określanych przepisami Urzędu Ochrony Środowiska.

Kluczowe role



Międzynarodowe uzgodnienia w sprawie ochrony przyrody

Wiele zasobów naturalnych jest szczególnie podatna na degradującą działalność ludzi. W rezultacie wiele krajów zawarło porozumienia, które maja na celu ochronę zasobów naturalnych przed negatywnymi skutkami działalności ludzkiej. Społeczeństwa a w śród nich szczególnie sektor przemysłowy maja wpływ na klimat, zanieczyszczenie wód czy powietrza.Najważniejszymi i najbardziej znanymi dokumentami regulującymi kwestie ochrony środowiska są:
  • Protokół z Kioto;
  • Konwencja Wiedeńska(o ochronie powłoki ozonowej);
  • deklaracja z Rio de Janeiro;


Na mocy postanowień protokołu kraje, które zdecydowały się na jego ratyfikację, zobowiązały się do redukcji do 2012 roku własnych emisji o wynegocjowane wartości zestawione w załączniku do protokołu (co najmniej 5% poziomu emisji z 1990 - art. 3 ust. 1) dwutlenku węgla, metanu, tlenku azotu, HFC i PFC - gazów, powodujących efekt cieplarniany. Przedsiębiorstwa krajów, które są sygnatariuszami paktu otrzymują limity emisji wyżej wymienionych gazów. W przypadku i niewykorzystania przedsiębiorstwo może je odsprzedać innym krajom.

Z kolei, przedsiębiorcy krajów sygnatariuszy Konwencji Wiedeńskiej zostali zobowiązani do ograniczenia emisji gazów powodujących zubożenie warstwy ozonowej.

Bibliografia



!
ostatnia modyfikacja 20 sierpnia 2016 r.