Księga przychodów i rozchodów ang. book of incomes and expenditure

Księga przychodów i rozchodów - księga, która pozwala na rozliczanie się z Urzędem Skarbowym, którą prowadzą podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych opodatkowani na zasadach ogólnych, albo podatkiem liniowym, którzy nie przekroczyli limitu 800 tysięcy euro zobowiązującego ich do prowadzenia pełnej księgowości.

Spis treści

Regulacje prawne

Podatkową Księgę Przychodów i Rozchodów reguluje Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych[1].

Do prowadzenia księgi przychodów i rozchodów zobowiązane są:
  • osoby fizyczne;
  • spółki cywilne osób fizycznych;
  • spółki jawne osób fizycznych;
  • spółki partnerskie wykonujące działalność gospodarczą;


które nie spełniają warunków przewidzianych w przepisach prawa do powstania obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych i które nie przyjęły na siebie tego obowiązku dobrowolnie (art. 24a. ust. 1 Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Poza tymi osobami oraz spółkami, podatkową księgę przychodów i rozchodów prowadzą również:
  • osoby wykonujące działalność na podstawie umów agencyjnych i umów na warunkach zlecenia, zawartych na podstawie odrębnych przepisów;
  • osoby prowadzące działy specjalne produkcji rolnej, jeżeli zgłosiły zamiar prowadzenia tych ksiąg;
  • duchowni, którzy zrzekli się opłacania zryczałtowanego podatku dochodowego (art. 24a. ust. 2 Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych).


Podatkowej księgi przychodów i rozchodów nie prowadzą osoby, które:
  • opłacają podatek dochodowy w formach zryczałtowanych;
  • wykonują wyłącznie usługi przewozu osób i towarów taborem konnym;
  • wykonują wolny zawód adwokata wyłącznie w zespole adwokackim;
  • dokonują sprzedaży środków trwałych po likwidacji działalności (art. 24a. ust. 3 Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych).


Zasady prowadzenia ksiąg

"Księgi muszą być prowadzone:
  • rzetelnie tzn. na podstawie dowodów księgowych, potwierdzających dokonane operacje gospodarcze lub finansowe;
  • terminowo - oznacza to, że wszystkie wydatki oraz przychody powinny być wpisywane w terminie rzeczywistym;
  • w języku i walucie polskiej;
  • bezbłędnie rachunkowo czyli bez pomyłek rachunkowych i czytelnie"[2].


Struktura

"Księga podatkowa składa się z 17 kolumn, z których trzy główne stanowią:
  • Kontrahent;
  • Przychód;
  • Wydatki (koszty).
    • Kolumna 1 to liczba porządkowa.
    • Kolumna 2 to data zdarzenia gospodarczego.
    • Kolumna 3 to nr dowodu księgowego.
    • Kolumny 4 i 5 dotyczą kontrahenta, jego danych identyfikacyjnych (imię, nazwisko, adres, siedziba firmy).
    • Kolumna 6 to opis zdarzenia gospodarczego.
    • Kolumny 7, 8, 9 odnoszą się do przychodu.
    • Kolumna 10 to zakup towarów handlowych i materiałów według cen zakupów.
    • Kolumna 11 to koszty uboczne.
    • Kolumny 12 -15 stanowią wydatki.
    • Kolumna 16 dotyczy innych spraw gospodarczych.
    • Kolumna 17 to uwagi.
Wszystkie te kolumny tworzą (KPiR)"[3].

Przechodząc na księgę przychodów i rozchodów z innych zasad księgowości, oraz rozpoczynając działalność gospodarczą podatnik zakłada podatkową księgę przychodów i rozchodów, o czym powinien powiadomić urząd skarbowy w terminie 20 dni od dnia jej zawarcia. Jednak zawiadomienie o wprowadzeniu księgi nie oznacza wyboru zasad opodatkowania, należy to ustalić przez odrębne pismo.

Ewidencje uzupełniające

"Trzeba również pamiętać, że prowadzący KPiR zobowiązany jest do prowadzenia również innych ewidencji dla celów podatku dochodowego:
  • ewidencji środków trwałych;
  • ewidencji wartości niematerialnych i prawnych;
  • ewidencji wyposażenia;
  • książki kontroli"[4].


Bibliografia

ostatnia modyfikacja 20 sierpnia 2016 r.