Krzywa Phillipsa ang. Phillips Curve

Krzywa Phillipsa - krzywa opisująca zależność między stopą inflacji, a stopą bezrobocia. Została ona zbadana w 1958 roku przez nowozelandzkiego ekonomistę wykładającego w Anglii - Albana W. Philipsa. Philips w swojej publikacji (1960 r.) wykazał statystyczną zależność pomiędzy inflacją płac, a poziomem bezrobocia w Wielkiej Brytanii w latach 1861-1957. Odłożył on stopę inflacji na osi pionowej i stopę bezrobocia na osi poziomej i otrzymał w ten sposób zbiór punktów, które przedstawiały wyniki obserwacji dla poszczególnych lat. Krzywa najlepiej pasująca do otrzymanych punktów została nazwana krzywą Philipsa. Bardzo ważne jest to, że w okresie objętym badaniami (1861-1957) zawsze było tak, że im większa inflacja płac, tym mniejsze bezrobocie.

Krzywa Phillipsa dziś



Obecnie uważa się, że krzywa Philipsa bardzo uprasza problem inflacji i bezrobocia. Aktualnie istnieje kilka teorii próbujących bardziej precyzyjnie wyjaśnić relacje między inflacją a bezrobociem. Dwie najbardziej znane to teoria racjonalnego wyboru oraz teoria NAIRU. Badania w tym zakresie prowadzili między innymi ekonomiści amerykańscy Milton Friedman oraz Edmund Phelps, laureaci nagrody Banku Szwecji im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii.

Zobacz też

Bibliografia





ostatnia modyfikacja 28 sierpnia 2016 r.