CMR ang. CMR Convention, Convention on the Contract for the International Carriage of Goods by Road

Konwencja o międzynarodowym przewozie drogowym - umowa o międzynarodowym przewozie drogowym, podpisana w Genewie w 1956 roku, ratyfikowana przez Polskę w 1962 roku.[1] Do Konwencji przystąpiły z upływem czasu takie kraje Europy jak: Austria, Belgia, Białoruś, Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Dania, Estonia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Jugosławia, Litwa, Luksemburg, Łotwa Mołdawia, Niemcy, Norwegia, Polska, Portugalia, Rosja, Rumunia, Słowacja, Szwajcaria, Szwecja, Węgry, Wielka Brytania, Włochy.

Zakres

Konwencja CMR uregulowała przede wszystkim takie kwestie jak:
  • warunki umowy o przewóz drogowy towarów;
  • dokumentacje przewozową;
  • odpowiedzialność przewoźnika;
  • tryb wnoszenia skarg i reklamacji;
  • roszczenia wynikające z przewozu;
  • przewozy wykonane przez kilku kolejnych przewoźników.


Konwencji CMR nie stosuje się do przewozów dokonywanych na podstawie odrębnych, międzynarodowych konwencji pocztowych, do przewozów zwłok oraz do przewozów ładunków będących mieniem przesiedleńczym.

Należy dodać, że konwencję CMR stosuje się do wszelkich umów o zarobkowy przewóz towarów pojazdami, niezależnie od siedziby i narodowości stron umowy, jeżeli miejsce przyjęcia towaru do przewozu i miejsce dostarczenia ładunku, odpowiednio do oznaczeń w umowie, znajdują się w dwóch różnych krajach, z których przynajmniej jeden przystąpił do Konwencji. Konwencję CMR stosuje się także wówczas, kiedy rodzaje przewozów uwzględnionych w Konwencji wykonywane są przez państwa, instytucje lub organizacje rządowe. Konwencja CMR znajduje więc zastosowanie w zakresie odpłatnych usług świadczonych w transporcie międzynarodowym towarów, przez zawodowych przewoźników.



Bibliografia

ostatnia modyfikacja 20 sierpnia 2016 r.